Archief van
Categorie: Indoor snowboarden

Terug de piste op na langdurige ziekte of een ongeluk

Terug de piste op na langdurige ziekte of een ongeluk

De afgelopen maanden was ik helaas niet in de sneeuw te vinden maar startte ik van het voorjaar in het ziekenhuis en begon daarna aan een lang revalidatie traject waarbij ik mijzelf nu nog dagelijks verbaas over mijn eigen ijzeren discipline (dagelijks 1 uur rug training en minimaal 10.000 stappen per dag zetten). Terwijl ik de titel van deze blog nog eens nalees besef ik dat deze onjuist is. In mijn geval zit ik nog midden in een herstelproces wat volgens mijn medisch trainer nog zeker tot maart zal duren (met garantie tot aan de deur voor volledig herstel).  Dus het woord “na” kan in mijn geval ook vervangen worden door “tijdens”.

De afgelopen maanden heb ik volop begrip gekregen voor de mensen met structurele pijn maar naast mijn medische mankement bleef er de hele zomer door een gevaarlijk virus in mijn lichaam ronddolen “het snowboardvirus”

Ondanks dat ik nog lang niet hersteld ben en soms nog hele nachten wakker lig van de pijn ging er enkele weken terug een knopje bij mij om. Eigengereid als ik ben boekte ik voor komende december een vakantie naar Zermatt. Voor mij is het meest ultieme gevoel van leven & vrijheid om boven op de gletsjer (bijna 4 km hoog!) te staan en te beginnen aan de meer dan 20 km afdaling tot in het dal.  De grootste spanning zit aan het begin van gletsjerafdaling. Je kunt bij de start niet over de rand kijken dus terwijl je begint te glijden verdwijn je echt letterlijk de diepte in.

In theorie klonk dit geboekte reisje zo leuk maar voorzichtig begon ik mij twee weken terug af te vragen waar ik in vredesnaam aan begonnen was, nog maar enkele maanden terug viel ik bij sommige oefeningen in het trainingscentrum echt letterlijk om. Als er iets bij snowboarden belangrijk is dan is het stabiliteit. Dus besloot ik in alle stilte de grote confrontatie met mijzelf aan te gaan op de indoorpiste. Alleen mijn partner en een goede vriendin stelde ik op de hoogte welke dag ik weer de sneeuw in zou gaan. Ik wilde geen redenen meer horen om iets niet te doen maar mij vooral gaan richten op wat wel gaat. Met pijn kun je stil achter de geraniums gaan zitten of accepteren dat de pijn er is en gewoon verder gaan met genieten van al het moois wat het leven te bieden heeft.

Dinsdag 31 oktober was het zover, met een knoop in mijn maag reisde ik af naar Zoetermeer. Het was land geleden dat ik zo zenuwachtig geweest was daar ik mij ter degen besefte dat deze dag ook wel eens minder fijn kon aflopen dan ik hoopte.  Ik koos zeer bewust voor SnowWorld Zoetermeer, er is een grote variatie aan baanlengtes en steilheid waardoor ik steeds een stapje verder kon gaan in kijken wat wel en wat niet lukt.

Na mijn ticket gekocht te hebben begon de grote verkleedpartij; rugprotector, protectorshort en helm. In enkele minuten veranderde ik in een brede ijshockeyer waardoor ik bij een eventuele val in ieder geval een eerste shockdemping zou hebben.

Bij het binnentreden van de hal adem ik de heerlijke vrieskoude in, terwijl ik de sleeplift bij de beginnerpiste neem maakt zich een vertrouwd gevoel van mij meester. Tot mijn eigen verbazing board ik drie maal achtereen in optimale balans en zonder pijn de piste af. Al snel besluit ik door te gaan naar de steilste en tevens langste piste. Ook hier gaat het net zo goed als op de beginnersbaan.  Na een keer of tien te zijn afgedaald ga ik bovenaan de piste in de sneeuw zitten en wordt ik overmand door emoties. Daar waar ik in het voorjaar nog de gedachte had dat het tijd geworden was om mijn snowboard in de wilgen te hangen besefte ik daar boven op de piste in SnowWorld dat  mijn weg naar herstel lukt.

Het was een zeer leerzame dag voor mijzelf. Bevestiging gevonden in het feit dat je nooit op moet geven en goed naar je eigen lichaam moet luisteren.

Voor een ieder die door ziekte of een ongeluk eigenlijk niet meer de piste op durft kan ik alleen maar adviseren om het indoor te proberen. Je kunt gewoon eenvoudig bij een oefenpiste beginnen en je indien gewenst laten begeleiden door een leraar. Op deze manier wordt je weer vertrouwd met je sport en besef je met een beetje geluk dat je weer klaar bent voor de wintersport.

Ik hoop dat jij je na je indoor avontuur net zo een held zal voelen als ik. Mijn koffer voor de wintersport kan vast gepakt worden.

Met dank aan alle lieve sneeuwvlokjes in de wereld, dat jullie nog maar jaren mijn snowboard avonturen mogen verblijden.

Liefs,

Ron

 

Hotel SnowWorld, wintersport in eigen land

Hotel SnowWorld, wintersport in eigen land

Ruim een jaar terug was ik met mijn koude maatje “Barbara” in Zwitserland. Drie weken ervoor lag ik nog op de IC maar het eerste wat ik destijds na terugkomst uit het ziekenhuis besloot was om de Glestjer in Zermatt (Zwitserland) op te gaan. Voor mijzelf een teken dat ik er weer “was”.  Ondertussen is een bezoekje aan de Glestjer voor mij een paar keer per jaar verplichte kost geworden. Weten dat ik er nog ben en het boarden onder die omstandigheden nog kan is voor mij misschien wel het meest intense gevoel van leven. Om Barbara een koude maatje te noemen klinkt in eerste instantie wat oneerbiedig maar het is onze oorspronkelijke binding. Beide aangetrouwd en dus de “koude kant van de familie”. Het bleek een pracht basis om een intense vriendschap uit te laten ontstaan.

Om dit jaar samen een hele week naar Zermatt te gaan bleek helaas voor Barbara planningstechnisch niet mogelijk maar een nieuw idee bleek al snel geboren; samen een weekendje genieten van het wintergevoel in SnowWorld en overnachten in het bijbehorende viersterren hotel.  De realiteit is natuurlijk dat het met onze aanwezigheid eigenlijk een zes sterren hotel is, maar dat geheel terzijde. Met een Fiatje 500 volgeladen (snowboard, ski’s en bijbehorende kleding) overviel ons bij vertrek al het gevoel of dat we ver weg op wintersport zouden gaan. Een hele foute schlager CD van KLUBBB3 maakte onze vakantiestemming in de auto compleet.

Na slechts twee uurtjes rijden hadden we onze wintersportbestemming bereikt “the Dutch Mountains of Landgraaf”. Het hotel ligt pal naast de piste van SnowWorld, heerlijk rustig tussen de prachtige Limburgse heuvels. Na een vriendelijke incheck parkeerden we onze auto vlak voor de hotelingang en brachten we onze spullen naar de kamer. Wij hadden kamertype “comfort” geboekt, zeer ruim voor twee personen en een prachtige winterse styling. Ik denk dat de foto boekdelen spreekt. De kamer is van alle gemakken voorzien, maar de eerlijkheid gebied te zeggen dat we er geen gebruik van hebben gemaakt (behalve natuurlijk wel van de comfortabele boxsprings en mooie badkamer). Wij kwamen voor een paar dagen piste plezier, lekker eten en vooral veel lol samen (en die drie ingrediënten zijn goed vertegenwoordigd in deze witte wereld) .

Nadat we ons op de kamer omgekleed hebben in onze wintersport outfit (op de piste is het -6) hebben we het echte wintersport gevoel te pakken. Wat een luxe om zo vanuit je hotel met je snowboard onder je arm naar de piste te lopen. De pistes zijn buiten het winterseizoen heerlijk rustig en de stoeltjeslift brengt ons op comfortabele wijze naar de top van onze “Berg”. De rustige pistes geven Barbara de kans om haar techniek verder te oefenen en zelf leef ik mij in volle vaart uit over de brede en lange baan. Tussendoor stoppen we even om een gezonde sportmaaltijd te bestellen “Quinoa salades” waarna we vervolgens weer snel de skibaan op gaan. Nadat de pistes om 23:00 uur sluiten werd het hoog tijd om onze keeltjes en stembanden nog even goed te smeren in de après ski bar, gelukkig zijn er geen ramen gesneuveld ten gevolge van ons heerlijke mee blèren op de après-ski hits. Moe maar voldaan druipen we na verloop van tijd af richting onze comfortabele bedden.

Na een zeer kort nachtje wordt ik met een kopje koffie op bed gewekt, dankbaarheid valt mij ten deel. Wanneer de koffie op is kleden we ons aan en genieten we van het zeer uitgebreid ontbijtbuffet (vele soorten muesli, kazen, vleeswaren, zalm, eieren, vers fruit, zoet beleg, vele broodsoorten etc.) waarbij we ons in een heerlijk Zwitsers chalet wanen.

Als eersten gaan we na het ontbijt de net geprepareerde pistes op en genieten we nog een volle dag van de sneeuw met een regelmatige tussenstop voor een lekkere versnapering. Met een grote glimlach en een hoofd vol nieuw gecreëerde herinneringen pakken we aan het einde van de dag de auto terug naar Amersfoort. Wat ons betreft bleek een weekendje Hotel SnowWorld een reuze sportief, gezellig uitje en zeker voor herhaling vatbaar.

Het was een pracht weekend.

Barbara & Ron

 

* Deze blog is ook terug te vinden op de site van SnowWorld waar ik blogs voor verzorg, deze blog beschrijft zoals wij het ervaren hebben.

 

 

All you need is love, and a lot of snow

All you need is love, and a lot of snow

De afgelopen weken glibberde half Nederland met de auto over de snelweg met vele glijpartijen tot gevolg. Zelf bleef ik als een van de weinigen trouw aan mijn fiets maar kreeg voorzichtig het idee dat ik er misschien maar beter, net als vroeger, zijwieltjes aan kon monteren.

Zo vervelend als glijden over de weg is, zo heerlijk is glijden over de sneeuw. Gelukkig heb ik vele vrienden en vriendinnen om mij heen die net als ik last hebben van het sneeuwvirus. (schijnt ongeneeslijk te zijn). Daar ik sneeuwmaatje “Mister X”  (sorry, niet iedereen ziet zijn naam graag terug in een blog) al even niet meer gezien heb spreken we af om samen de zaterdagavond naar Zoetermeer te gaan.

Aangekomen bij SnowWorld wacht ons een heerlijk avondje in de sneeuw. Voordat we inchecken nemen we eerst een glijdend gebaksbuffet (zie foto),daarna regelt mijn maatje snel zijn ski’s bij de verhuur balie. Na ons in een warme, winterse outfit gestoken te hebben gaan we de baan op. Piste 3 was recentelijk al verlengd maar heeft het er ondertussen nog een super groot pluspunt bij gekregen; de Skybar. Deze bar bevindt zich helemaal boven aan piste 3, waardoor je door de glaswanden kunt genieten van een schitterend vergezicht over de polders om Zoetermeer heen. ’S Avonds is de bar echt schitterend verlicht.

Niet geheel onbelangrijk is natuurlijk ook dat je er je dagelijkse portie fruit kunt krijgen. Ik heb uit betrouwbare bron vernomen dat er voor één glas Glühwein 300 gram druiven nodig zijn, dus voor de zekerheid neem ik er twee zodat ik zeker weet dat ik aan fruit norm van het “Nederlandse Voedingscentrum” voldoe. (Alhoewel er wel iets in mijn achterhoofd knaagt of ik de norm juist interpreteer, misschien moet ik voor de zekerheid ook maar een apfelstrüdel nemen voor de variatie).

Terwijl we de avond afwisselend op de piste en in de bar doorbrengen belanden we in een “goede voornemens” gesprek voor 2017.  Naast het voornemen om meer Glühwein te drinken (we blijven namelijk twijfelen of we genoeg fruit binnen krijgen) moet mijn serieuze helft eigenlijk bekennen dat ik geen goed voornemen heb maar 2017 begonnen ben vol dankbaarheid.  Dankbaar voor de liefde die ik in mijn gezin mag ontvangen en van vrienden en vriendinnen om mij heen. In 2016 was ik 12 ½ jaar getrouwd en als ik dan een voornemen mag hebben is het dat mijn huwelijk nog heel lang mag duren. Terwijl we gezellig zitten te babbelen attendeer ik vrijgezelle “Mister x” op een leuke single dame uit mijn kennissenkring. De optie voor een “bind date”is al snel geboren.

Na een avondje vol wintersportplezier, droge humor en een serieus gesprek meld ik mij nog even snel bij de receptie van SnowWorld.  Bij binnenkomst zag ik het “Valentijn arrangement” al; een heerlijke winterse combinatie van sneeuwplezier en lekker eten (fondue naar keuze en vooral veel chocolade).  Ik boek het arrangement voor twee personen en zet na thuiskomst een groot hart op de keukenkalender bij de betreffende datum. Twee stralende ogen kijken mij verwachtingsvol aan.

Uit mijn mond volgt slechts de volgende tekst;

All you need is love and a lot of snow.

(and glühwein but don’t try this at home)

Als fanatiek boarder houd ik mijn conditie op peil bij SnowWorld. Mijn blogs voor SnowWorld kun je zowel hier lezen als op de site van SnowWorld.

I’m dreaming of a white christmas

I’m dreaming of a white christmas

Voorzichtig komt de beugel omlaag en begint de rit door de kou omhoog. Naast mij zitten drie giebelende meiden waarvan al snel duidelijk wordt dat het hun eerste keer is dat ze de stoeltjeslift pakken. De ski’s zwieren onhandig heen en weer voordat ze hun plaatsen op de beugels hebben gevonden.  Nog geen 100 meter verder komt er een heerlijke koude bries opzetten en ben ik blij dat ik mijn helm op mijn kale biljartbal koppie gezet heb.

De dames hebben duidelijk niet bedacht dat min 5 graad Celsius echt fris is dus dat een muts op zijn minst wel slim geweest was. (maar een helm wel zo veilig, de piste is lang dus de vaart naar beneden kan hard oplopen). Terwijl ik een flashback krijg naar mijn eerste keer stoeltjeslift (en dan met name de uitstap, languit met snowboard en al op mijn snufferd) bedenk ik mij dat het dadelijk bij het uitstappen van de lift waarschijnlijk mis gaat als zij en ik besluiten de zelfde baan te pakken. Lang tijd om na te denken heb ik niet want in rap tempo hebben we de honderden meters afgelegd dus besluit ik snel vaart te maken bij de afstap en naar rechts te glijden.

Achter mij hoor ik een hoop gegiebel en ja hoor de jongedame in het midden ligt languit. Maar stiekem is dit het echte wintersport: één keertje vallen en gewoon weer opstaan.

Honderden meters sneeuw vliegen in volle vaart onder mij door en de heerlijke vrieskou doet mijn wangen gloeien. In de verte zie ik een après-ski hut opduiken met een naaldbos eromheen. Bij het gezellige chaletje besluit ik vol op de rem te gaan en eerst maar eens te genieten van een warme chocomelk met slagroom. Terwijl ik binnen bij de kerstboom zit te genieten van de chocomelk hoor ik “Bing Crosby” “I am dreaming of a white Christmas zingen”.  Het lied voert mij in gedachten naar lang vervlogen tijden toen het als klein kind leek alsof het met kerst altijd wit was. Verlangt tegenwoordig niet iedereen naar een witte kerst? Het versterkt dat warme knusse gevoel van samenzijn.

Wat een zaligheid om te beseffen dat je sommige dromen gewoon waar kan maken. Voordat ik uitcheck bij SnowWorld Landgraaf reserveer ik vast een kerstbrunch arrangement voor mij en mijn geliefde. Eén ding is zeker, voor ons een échte witte dag in de kerstvakantie.

Terug rijdend naar Amersfoort voel ik mij voldaan, voor mijn gevoel de afgelopen maanden voldoende getraind en aan mijn conditie gewerkt om goed voorbereid te zijn voor mijn gletsjer avontuur in Zermatt ( Zwitserland ). En niet alleen ik ben aan het trainen gegaan, ook mijn schoonzus en zwager zijn een dagje naar SnowWorld geweest waar mijn zwager voor zijn 52e jaar een les skiën kreeg. Ook hij heeft het wintersport virus te pakken. ( zie foto )

Volgens mij belooft het voor velen een witte kerst te worden.

Mijn volgende blog zal vanaf de gletsjer komen, heerlijk min 20 graden Celsius. Dat is het voordeel van de tijd nemen om in Nederland vast goed te oefenen en les te nemen; des te meer kun je op je vakantie bestemming genieten.

Als fanatiek boarder houd ik mijn conditie op peil bij SnowWorld. Mijn blogs voor SnowWorld kun je zowel hier lezen als op de site van SnowWorld.

Pakjesavond!

Pakjesavond!

Terwijl de winter voorzichtig haar intrede doet betrap ik mijzelf erop dat het aan alle kanten kriebelt. Er begint zich een haast jaarlijks terugkerend ritueel in mijn lichaam en geest af te spelen. Dagelijks kijk ik naar de sneeuwhoogtes bij mijn favoriete skigebieden en tel ik de dagen af tot mijn eerste wintersportvakantie voor dit seizoen. Daar waar ik vorige winter nog op de zaterdag RTL Snowmagazine keek is daar nu het heerlijke programma ‘Off Piste” voor in de plaats gekomen. Een programma vol praktische tips en heerlijke sfeerbeelden om vast in de stemming te komen. Veel verder dan dit programma en het alom bekende “ik vertrek” komt mijn tv voorkeur niet. (oké ik kan ook volop genieten van alle reclames waarin chocolade voorkomt).

Bij de winter hoort natuurlijk Sinterklaas! Op een maandagochtend vond ik een gesmolten chocoladeletter in mijn laars (iets te dicht bij de kachel geplaatst). Het toverde een grote glimlach op mijn gezicht.

Al jaren terug ben ik bij de meesten dierbaren gestart met het geven van belevenissen voor de Sinterklaas (maar ook voor kerst en verjaardagen). Voordeel van belevenissen is vaak dat het herinneringen voor het leven zijn terwijl je bij tastbare dingen na een week vaak al niet meer weet wat je ook al weer precies van wie gehad hebt. Zo heb ik een paar jaar terug een heerlijk december avondje (nee niet op 5 december want dat is de avond voor de kids) gehad met mijn broer in Zoetermeer, onvergetelijke combi van ski, gezellig eten en natuurlijk de apres-ski bar. Een half jaar later hebben we daar nog een super skydive aan vastgeplakt om vooral niet toe te geven dat we de 40 gepasseerd waren.

Voor de Sinterklaas ben ik nu al druk met het verzamelen van belevenissen voor het komend jaar. De realiteit is het geeft drie maal pret; het uitzoeken,  de verrassing op de avond zelf en dan de belevenis. De eerste cadeaus van de Sint zijn al door de schoorsteen gevallen (gelukkig stond onze haard niet aan) ; concerttickets voor Kensington, concerttickets M Pokora (Franse zanger) in Strassbourg (met overnachting erbij) en een heerlijk dagje SnowWorld met afsluitend kaasfondue in het gezellige restaurant (p.s. je kunt bij SnowWorld ook cadeaubonnen kopen voor als je zelf geen leuke tegoedbon kunt maken).

Ter inspiratie vast een gedicht voor bij de SnowWorld bon (die van mij gaat naar iemand die nog niet op de piste durft);

Al jaren probeer ik je te overtuigen,
Het liefste zou ik je met de mattenklopper over de knie buigen

Wanneer ga je nu eens mee in de sneeuw?
Ik wacht nu al meer dan een eeuw.

SnowWorld zit vol wintersportplezieren:
Sneeuw, apfelstrudel, après-ski en een dagje vakantie vieren.

Voor jou heb ik een uurtje een skilerares,
Dat bespaart je vast heel veel stress.
Liefs,
Sint

Als fanatiek boarder houd ik mijn conditie op peil bij SnowWorld. Mijn blogs voor SnowWorld kun je zowel hier lezen als op de site van SnowWorld.

Piste 3 SnowWorld Zoetermeer; Ganz toll!!

Piste 3 SnowWorld Zoetermeer; Ganz toll!!

Over een paar weken begint mijn wintersportvakantie dus hoog tijd om vast aan de vaardigheden en conditie te gaan werken. Wat mij betreft is er geen betere manier om even goed te gaan oefenen dan op de met trots aangekondigde nieuwe piste 3 in Zoetermeer. De steilste indoor afdaling van Europa.

Vroeg in de ochtend vertrek ik tezamen met mijn vriendin Wanda (om het verhaal maar helder te houden…alleen liefde op de latten) naar Zoetermeer. Zonder file (daar had bij mij een alarmbelletje moeten gaan rinkelen) zijn we in een uurtje op de plaats van bestemming. Aangekomen bij Zoetermeer was het schrikken…. Wat druk! Shit herfstvakantie, even vergeten. (in gedachten zag ik al een uitpuilende piste en rijen bij de liften) maar parkeerruimte genoeg dus even naar de zijkant gereden, het parkeerterrein langs de verlengde piste 3. Door de voorruit van de auto zie ik het ontzagwekkende bouwwerk waar de piste op ligt. Dit belooft een spectaculaire afdaling te gaan worden!

Ondanks de enorme drukte op de parkeerplaats hadden we dankzij de snelle dames bij de receptie zo onze kaarten. En tja dan is er iets wat ik zelf altijd het toppunt van grappig vind; omkleden bij SnowWorld! Terwijl er prima kleedkamers zijn heeft een groot deel van de bezoekers de gewoonte zich om te kleden bij het kluisjes gedeelte. Eigenlijk merk je stiekem hier al iets typisch van het SnowWorld gevoel, de liefde voor de sneeuw maakt één. Dus ook wij schuiven gezellig bij de banken aan en kleden ons snel om en gaan vervolgens de piste op.

Wanda meldt zich op de latten bij haar skilerares. Ze gaat onder andere de beroemde pizzapunt oefenen, maar wat mij betreft is er maar één goede pizzapunt en die gaat door de maag. Maar eerlijk is eerlijk; ik ben wel heel blij dat ze een uurtje les geboekt heeft om de basis beginselen van het skiën onder de knie te krijgen.

Zelf dan eindelijk naar piste 3… verbazing valt mij ten deel. Weg mega drukte van het parkeerterrein. Gelijk ontdek ik alvast een groot voordeel van de verlengde piste; doordat de piste zoveel groter geworden is zijn alle skiërs en boarders veel meer over de piste verdeeld en heb je gewoon volop de ruimte. Beide liften draaien en ook daar geen rij. Dus hop op het board aanhaken in de lift en naar boven. Doordat er drie jongens continu bezig zijn met het bijhouden van de sleepliftbaan glijd je soepel naar boven zonder op je snufferd te gaan (ijsstukken ontbreken en de baan volgt een goed spoor).

Boven aangekomen weet ik eigenlijk even niet waar ik kijken moet; naar de enorme diepte van de baan (wow, dit is echt een rode piste!) of het geweldige uitzicht naar buiten door de enorme glazen wand (een klein bordje meldt dat hier op het hoogste punt van de baan een bar komt, gave locatie!).

En dan blijft er nog maar één ding over; board vast en glijden maar. Wat een piste! Keer op keer de lift in en je uren één voelen met de sneeuw en het échte wintersportgevoel. Doordat de piste zowel steil is als breed geeft hij continu vertier. Ik kies de ene keer voor de volle vaart recht naar beneden, dan weer voor lekker zigzaggen en dan als er voldoende ruimte is ook voor gewoon lekker tricks op het board. Terwijl ik bij afdaling nummer zoveel ineens de après-ski hit van vorig seizen door de speakers hoor (Helene Fischer “Atemlos durch die Nacht”. Google maar even gegarandeerd wintersport vakantie gevoel!!) waan ik mij stiekem op de pistes in Oostenrijk.

Na een paar uur sluiten Wanda en ik af in het restaurant, zeer verantwoord natuurlijk; een heerlijk stuk vlaai. Perfect eten na het sporten! Bron van calcium en eiwitten voor direct spierherstel (dit zit namelijk in de slagroom). Onder het genot van het stukje taart maken we al plannen voor de volgende keer. Wanda heeft de smaak te pakken en gaat volgende maand nog een lesje boeken. Zelf kan ik maar één conclusie trekken;

Piste 3 op zijn Duits; Ganz toll! bis zum nächsten Mal!

Als fanatiek boarder houd ik mijn conditie op peil bij SnowWorld. Mijn blogs voor SnowWorld kun je zowel hier lezen als op de site van SnowWorld.