Archief van
Categorie: Outdoor

Midlifecrisis op een longboard

Midlifecrisis op een longboard

Enkele maanden terug ontstond bij mij het idee om eens te gaan longboarden. Als je de randvoorwaarden bekijkt lijkt dit in eerste instantie niet het meest slimme idee in mijn leven, met volle vaart op een soort verlengd skateboard over de straten knallen lijkt vragen om ongelukken. Ook thuis werd mijn longboard plan niet direct met open armen ontvangen… er volgde een soort blik van “daar hebben we Ron weer met een idioot sport idee”.

Langzaamaan begin ik mijzelf ook af te vragen of al die sport ideetjes niet mijn soort van “midlifecrisis” zijn. Ik kan mij nog als de dag van gisteren herinneren dat mijn eigen vader met een knalrode sport Volvo thuis kwam… mijn broer en ik benoemde dit toch ook echt als een midlifecrisis. Maar goed ik ga er maar vanuit dat iedere man een andere uiting heeft bij het begrip midlifecrisis. Toch lijkt ondertussen alles wat met een board te maken heeft al een decennium een groot succes bij mij te zijn; snowboard, SUP board en dan zou je toch denken dat het longboard ook op zijn minst een kansje moet krijgen.

Mij beseffend dat ik volgens de statistieken veel te oud ben voor longboarden (ik zie hier de twintigers door de stad gaan) besloot ik onlangs mijn eerste les te reserveren.  Bij het boeken was mij de locatie waar het in Amersfoort plaats ging vinden nog niet direct bekent, ik hoopte vooral op een plaats met weinig mensen zodat bij een directe kennismaking van mijn gezicht met het asfalt er geen hard gelach zou volgen. Mijn instructrice (Sarada) informeerde mij dat we naar de wagenwerkplaats in Amersfoort zouden gaan.  Voor mij onbekend terrein maar samen fietste we er op een frisse maar droge vrijdagochtend heen. De locatie was super! Even waande ik mij in vervlogen tijden; een oude werkplaats van de NS omgebouwd tot een inspirerende melange van cultuur, werk en horeca.  De historische NS gebouwen zijn omgeven door velen meters betonplaten en asfalt waardoor het al snel een ideale les locatie bleek (geen voorbij razende auto’s en geen fietsers).

Bij mijn eerste stepjes op het board voelde ik weer het oude enthousiasme van iets nieuws leren.  Het longboarden blijkt aardig wat overeenkomsten te hebben met het snowboarden en suppen. Balans is bij alle drie de kern van het verhaal waarbij je merkt dat je continue je buik en rugspieren traint (die spelen een essentiële rol bij het houden van een goede balans). Terwijl ik druk aan het oefenen ben filmt Sarada mij en geeft aan de hand van de filmpjes die ze maakt uitleg welke punten ik kan verbeteren.  Op het terrein komt er slechts eenmaal iemand langs die het niet na kan laten mij te vragen waarom ik dit in vredesnaam doe.  Ik probeer het uit te leggen als een soort innerlijke uitdaging naar steeds nieuwe dingen proberen omdat het mijn geest en lichaam jong houdt. Als ik er aan toe voeg dat er meer is in het leven dan werken loopt hij maar weer verder.

Na een uurtje zit mijn les erop en constateer ik tot mijn eigen verbazing dat ik er zonder schrammen van afgekomen ben en vooral enorm genoten heb. Moe maar voldaan neem ik afscheid van Sarada en fiets ik naar huis.  Slechts een weekje later tik ik via marktplaats een longboard op de kop (leve de hergebruik economie). Dat wordt deze zomer nog vele malen oefenen en zorgen dat toch een beetje die angst in mijn achterhoofd van rode vlekken op het asfalt weg gaat.

Ron

Klimpark Landgraaf, Apenkooi spelen

Klimpark Landgraaf, Apenkooi spelen

Apenkooien met de familie in klimpark Landgraaf

Enkele maanden terug was ik bij SnowWorld Landgraaf heerlijk aan het boarden. Na afloop van een dagje pisteplezier besefte ik mij, dat ik in al die jaren nog nooit een poging had gewaagd aan het naastgelegen Klimpark. Nu gebied de eerlijkheid mij, dat klimmen nu ook niet direct als eerste in mij opkomt. In het kader van nooit te oud om iets nieuws te proberen legde ik het idee voor aan mijn schoonzus en kon het plannen van een familie-uitje beginnen. Stiekem was ik ook wel benieuwd wie de grootste aap van de familie zou zijn.

Eindelijk was het dan zover, wij uit Amersfoort en de rest van de familie uit Brabant op weg naar Landgraaf. Filevrij en gezellig mee blèrend in de auto met de muziek (met een gezonde knoop in onze buik van de toch wel licht aanwezige spanning hadden we “Mieke Telkamp” met “Waarheen Waarvoor”  vast op de i-pad opgezocht, voor degene die dit niet kent… het uitvaart nummer bij uitstek).

Aangekomen in Landgraaf gaan we eerst met zijn allen in de bistro van een stevige lunch genieten. Hier gebeurde in mijn ogen toch wel wat vreemds, de volwassenen aan de vlaai (waarschijnlijk zagen wij het als ons afscheidsmaal) en de kinderen verstandig aan een broodje gezond (hierbij moet misschien vermeldt worden dat één neefje en nichtje beide de sportklas op school doen).

Na de lunch lopen we met ons klimteam naar het Klimpark. Voor een ieder die niet mee wilt of kan klimmen, is er een prachtig buitenterras bij SnowWorld Landgraaf. Vanaf het terras kunnen de klimmers bekeken worden, ideaal voor opa’s en oma’s die graag foto’s willen maken van de klimmende kleinkinderen. Bij het Klimpark krijgen we van de vriendelijke medewerker een heldere uitleg. Het parcours is middels duidelijk aangegeven kleurroutes opgedeeld in zwaarteniveaus, waarbij je zelfs gedurende het parcours eenvoudig van route kunt wisselen zonder dat je je zekering aan de safetyline hoeft los te maken, een veilig en vernuftig systeem! Mocht je de routes te lang, te zwaar of te eng vinden dan kun je ook eenvoudig het parcours via een oranje route verlaten. Wanneer we het parcours opgaan wordt door de medewerker nog een laatste maal gecontroleerd of onze veiligheidsvoorzieningen goed vast zitten.

(tekst gaat verder onder foto)

klimmen in het web

Ondanks dat niet iedereen de zelfde route kiest blijven we als team toch dicht bijeen. Vaak klim je boven of onder elkaar waardoor je op moeilijke momenten in het parcours tips kunt geven hoe een hindernis te nemen, maar ook een aanmoedigend woordje bleek bij een aantal klimstukken hard nodig.  Ik was de voorloper van onze groep en had daarbij de eer om alle hindernissen als eerste te mogen nemen, of ik daar altijd even gelukkig van werd valt nog te bezien. Na een paar obstakels in het parcours goed genomen te hebben, kwam ik op acht meter hoogte aan bij misschien wel de grootse confrontatie met mijzelf. Twee ongelijk gelegde balken staken recht voor mij uit naar een volgend plateau. Dit obstakel riep vooral bij mij het gevoel op dat er wat ontbrak; een boventouw.  Maar goed, na een paar minuten kijken was het mij toch echt helder dat het idee was dat ik over deze wiebelbalken naar de overkant moest lopen. Eerst de ene balk aflopen die aan het vertrekplateau vast zit en daarna overstappen op een op ongelijke hoogte liggende balk, welke vast zit aan het volgende tussenplateau. Voor je gevoel onmogelijk om hier naar de overkant te komen zonder dat er iets boven je is waar je je aan vast kunt houden (dit stuk parcours lijkt op koorddansen maar dan zonder een evenwichtsstok). Met trillende spieren bereikte ik tot mijn eigen verbazing de overkant, waarschijnlijk gaat geen mens ooit meer geloven dat ik last van hoogtevrees heb, maar wat een overwinning op mijzelf. Terwijl ik het parcours volg zie ik mijn oudste nichtje op een paar wiebelende tonnetjes balanceren, een grote glimlach op haar gezicht maakt mij in één tel duidelijk dat ze het prima naar haar zin heeft. Tegen het einde van de klimtocht zie ik eindelijk mijn vertrouwde snowboard ,een zucht van verlichting gaat door mij heen. Het snowboard blijkt gespannen te zitten tussen twee losse kabels. Het idee lijkt zo simpel; stap vanaf het tussenplateau op het board en glijdt al boardend naar het volgende plateau. Als je naar beneden kijkt is het vooral diep en heb je boven je niets om je aan vast te houden, gelukkig zit je goed gezekerd aan de safetyline vast. Wat mij betreft was dit stukje parcours snowboarden versie 2.0.

Moe maar voldaan sloot ik het klimparcours af en was blij te zien dat ons klimteam een echte apenfamilie bleek te zijn.

Tijdens de klimtocht suisden met regelmaat de Alpine Coasters onder ons langs op de rodelbaan. Ondanks dat we naar Landgraaf gekomen waren voor het klimmen, besloten we na het klimmen nog even tickets te gaan halen om ook een ritje op de coaster te kunnen doen.  Na het intensieve klimmen was het een echt “zen” momentje om al relaxed zittend in de coaster naar de top van de heuvel getrokken te worden. Bovenaan de heuvel startte de laatste adrenaline rush van de dag. Met snelheden tot 45 km per uur, suisden we kriskras door het klimpark naar beneden waarbij zelfs een bocht van 360 graden niet ontbrak. Mijn persoonlijke tip; ga lekker met een volwassen samen in een coaster cart, dolle pret !…. dit heb je vast sinds je jeugd niet meer gedaan.

(tekst gaat verder onder foto)

Coasterbaan

Na ons klim en coaster avontuur was het tijd om neer te strijken op het terras voor ons welverdiende natje en droogje. Een ding is zeker; dit is voor herhaling vatbaar! Als er dan toch één verbeterpunt is dan hoef ik daar niet lang over na te denken; volgende keer het hotel erbij boeken.  Na een dagje intensief sporten lokt de auto niet en roepen er drie kinderen of we nog even de sneeuw in gaan.

Het was een pracht avontuur.

Ron

Een gedeelte van het klimparcours