Archief van
Tag: Landgraaf

Hotel SnowWorld, wintersport in eigen land

Hotel SnowWorld, wintersport in eigen land

Ruim een jaar terug was ik met mijn koude maatje “Barbara” in Zwitserland. Drie weken ervoor lag ik nog op de IC maar het eerste wat ik destijds na terugkomst uit het ziekenhuis besloot was om de Glestjer in Zermatt (Zwitserland) op te gaan. Voor mijzelf een teken dat ik er weer “was”.  Ondertussen is een bezoekje aan de Glestjer voor mij een paar keer per jaar verplichte kost geworden. Weten dat ik er nog ben en het boarden onder die omstandigheden nog kan is voor mij misschien wel het meest intense gevoel van leven. Om Barbara een koude maatje te noemen klinkt in eerste instantie wat oneerbiedig maar het is onze oorspronkelijke binding. Beide aangetrouwd en dus de “koude kant van de familie”. Het bleek een pracht basis om een intense vriendschap uit te laten ontstaan.

Om dit jaar samen een hele week naar Zermatt te gaan bleek helaas voor Barbara planningstechnisch niet mogelijk maar een nieuw idee bleek al snel geboren; samen een weekendje genieten van het wintergevoel in SnowWorld en overnachten in het bijbehorende viersterren hotel.  De realiteit is natuurlijk dat het met onze aanwezigheid eigenlijk een zes sterren hotel is, maar dat geheel terzijde. Met een Fiatje 500 volgeladen (snowboard, ski’s en bijbehorende kleding) overviel ons bij vertrek al het gevoel of dat we ver weg op wintersport zouden gaan. Een hele foute schlager CD van KLUBBB3 maakte onze vakantiestemming in de auto compleet.

Na slechts twee uurtjes rijden hadden we onze wintersportbestemming bereikt “the Dutch Mountains of Landgraaf”. Het hotel ligt pal naast de piste van SnowWorld, heerlijk rustig tussen de prachtige Limburgse heuvels. Na een vriendelijke incheck parkeerden we onze auto vlak voor de hotelingang en brachten we onze spullen naar de kamer. Wij hadden kamertype “comfort” geboekt, zeer ruim voor twee personen en een prachtige winterse styling. Ik denk dat de foto boekdelen spreekt. De kamer is van alle gemakken voorzien, maar de eerlijkheid gebied te zeggen dat we er geen gebruik van hebben gemaakt (behalve natuurlijk wel van de comfortabele boxsprings en mooie badkamer). Wij kwamen voor een paar dagen piste plezier, lekker eten en vooral veel lol samen (en die drie ingrediënten zijn goed vertegenwoordigd in deze witte wereld) .

Nadat we ons op de kamer omgekleed hebben in onze wintersport outfit (op de piste is het -6) hebben we het echte wintersport gevoel te pakken. Wat een luxe om zo vanuit je hotel met je snowboard onder je arm naar de piste te lopen. De pistes zijn buiten het winterseizoen heerlijk rustig en de stoeltjeslift brengt ons op comfortabele wijze naar de top van onze “Berg”. De rustige pistes geven Barbara de kans om haar techniek verder te oefenen en zelf leef ik mij in volle vaart uit over de brede en lange baan. Tussendoor stoppen we even om een gezonde sportmaaltijd te bestellen “Quinoa salades” waarna we vervolgens weer snel de skibaan op gaan. Nadat de pistes om 23:00 uur sluiten werd het hoog tijd om onze keeltjes en stembanden nog even goed te smeren in de après ski bar, gelukkig zijn er geen ramen gesneuveld ten gevolge van ons heerlijke mee blèren op de après-ski hits. Moe maar voldaan druipen we na verloop van tijd af richting onze comfortabele bedden.

Na een zeer kort nachtje wordt ik met een kopje koffie op bed gewekt, dankbaarheid valt mij ten deel. Wanneer de koffie op is kleden we ons aan en genieten we van het zeer uitgebreid ontbijtbuffet (vele soorten muesli, kazen, vleeswaren, zalm, eieren, vers fruit, zoet beleg, vele broodsoorten etc.) waarbij we ons in een heerlijk Zwitsers chalet wanen.

Als eersten gaan we na het ontbijt de net geprepareerde pistes op en genieten we nog een volle dag van de sneeuw met een regelmatige tussenstop voor een lekkere versnapering. Met een grote glimlach en een hoofd vol nieuw gecreëerde herinneringen pakken we aan het einde van de dag de auto terug naar Amersfoort. Wat ons betreft bleek een weekendje Hotel SnowWorld een reuze sportief, gezellig uitje en zeker voor herhaling vatbaar.

Het was een pracht weekend.

Barbara & Ron

 

* Deze blog is ook terug te vinden op de site van SnowWorld waar ik blogs voor verzorg, deze blog beschrijft zoals wij het ervaren hebben.

 

 

Klimpark Landgraaf, Apenkooi spelen

Klimpark Landgraaf, Apenkooi spelen

Apenkooien met de familie in klimpark Landgraaf

Enkele maanden terug was ik bij SnowWorld Landgraaf heerlijk aan het boarden. Na afloop van een dagje pisteplezier besefte ik mij, dat ik in al die jaren nog nooit een poging had gewaagd aan het naastgelegen Klimpark. Nu gebied de eerlijkheid mij, dat klimmen nu ook niet direct als eerste in mij opkomt. In het kader van nooit te oud om iets nieuws te proberen legde ik het idee voor aan mijn schoonzus en kon het plannen van een familie-uitje beginnen. Stiekem was ik ook wel benieuwd wie de grootste aap van de familie zou zijn.

Eindelijk was het dan zover, wij uit Amersfoort en de rest van de familie uit Brabant op weg naar Landgraaf. Filevrij en gezellig mee blèrend in de auto met de muziek (met een gezonde knoop in onze buik van de toch wel licht aanwezige spanning hadden we “Mieke Telkamp” met “Waarheen Waarvoor”  vast op de i-pad opgezocht, voor degene die dit niet kent… het uitvaart nummer bij uitstek).

Aangekomen in Landgraaf gaan we eerst met zijn allen in de bistro van een stevige lunch genieten. Hier gebeurde in mijn ogen toch wel wat vreemds, de volwassenen aan de vlaai (waarschijnlijk zagen wij het als ons afscheidsmaal) en de kinderen verstandig aan een broodje gezond (hierbij moet misschien vermeldt worden dat één neefje en nichtje beide de sportklas op school doen).

Na de lunch lopen we met ons klimteam naar het Klimpark. Voor een ieder die niet mee wilt of kan klimmen, is er een prachtig buitenterras bij SnowWorld Landgraaf. Vanaf het terras kunnen de klimmers bekeken worden, ideaal voor opa’s en oma’s die graag foto’s willen maken van de klimmende kleinkinderen. Bij het Klimpark krijgen we van de vriendelijke medewerker een heldere uitleg. Het parcours is middels duidelijk aangegeven kleurroutes opgedeeld in zwaarteniveaus, waarbij je zelfs gedurende het parcours eenvoudig van route kunt wisselen zonder dat je je zekering aan de safetyline hoeft los te maken, een veilig en vernuftig systeem! Mocht je de routes te lang, te zwaar of te eng vinden dan kun je ook eenvoudig het parcours via een oranje route verlaten. Wanneer we het parcours opgaan wordt door de medewerker nog een laatste maal gecontroleerd of onze veiligheidsvoorzieningen goed vast zitten.

(tekst gaat verder onder foto)

klimmen in het web

Ondanks dat niet iedereen de zelfde route kiest blijven we als team toch dicht bijeen. Vaak klim je boven of onder elkaar waardoor je op moeilijke momenten in het parcours tips kunt geven hoe een hindernis te nemen, maar ook een aanmoedigend woordje bleek bij een aantal klimstukken hard nodig.  Ik was de voorloper van onze groep en had daarbij de eer om alle hindernissen als eerste te mogen nemen, of ik daar altijd even gelukkig van werd valt nog te bezien. Na een paar obstakels in het parcours goed genomen te hebben, kwam ik op acht meter hoogte aan bij misschien wel de grootse confrontatie met mijzelf. Twee ongelijk gelegde balken staken recht voor mij uit naar een volgend plateau. Dit obstakel riep vooral bij mij het gevoel op dat er wat ontbrak; een boventouw.  Maar goed, na een paar minuten kijken was het mij toch echt helder dat het idee was dat ik over deze wiebelbalken naar de overkant moest lopen. Eerst de ene balk aflopen die aan het vertrekplateau vast zit en daarna overstappen op een op ongelijke hoogte liggende balk, welke vast zit aan het volgende tussenplateau. Voor je gevoel onmogelijk om hier naar de overkant te komen zonder dat er iets boven je is waar je je aan vast kunt houden (dit stuk parcours lijkt op koorddansen maar dan zonder een evenwichtsstok). Met trillende spieren bereikte ik tot mijn eigen verbazing de overkant, waarschijnlijk gaat geen mens ooit meer geloven dat ik last van hoogtevrees heb, maar wat een overwinning op mijzelf. Terwijl ik het parcours volg zie ik mijn oudste nichtje op een paar wiebelende tonnetjes balanceren, een grote glimlach op haar gezicht maakt mij in één tel duidelijk dat ze het prima naar haar zin heeft. Tegen het einde van de klimtocht zie ik eindelijk mijn vertrouwde snowboard ,een zucht van verlichting gaat door mij heen. Het snowboard blijkt gespannen te zitten tussen twee losse kabels. Het idee lijkt zo simpel; stap vanaf het tussenplateau op het board en glijdt al boardend naar het volgende plateau. Als je naar beneden kijkt is het vooral diep en heb je boven je niets om je aan vast te houden, gelukkig zit je goed gezekerd aan de safetyline vast. Wat mij betreft was dit stukje parcours snowboarden versie 2.0.

Moe maar voldaan sloot ik het klimparcours af en was blij te zien dat ons klimteam een echte apenfamilie bleek te zijn.

Tijdens de klimtocht suisden met regelmaat de Alpine Coasters onder ons langs op de rodelbaan. Ondanks dat we naar Landgraaf gekomen waren voor het klimmen, besloten we na het klimmen nog even tickets te gaan halen om ook een ritje op de coaster te kunnen doen.  Na het intensieve klimmen was het een echt “zen” momentje om al relaxed zittend in de coaster naar de top van de heuvel getrokken te worden. Bovenaan de heuvel startte de laatste adrenaline rush van de dag. Met snelheden tot 45 km per uur, suisden we kriskras door het klimpark naar beneden waarbij zelfs een bocht van 360 graden niet ontbrak. Mijn persoonlijke tip; ga lekker met een volwassen samen in een coaster cart, dolle pret !…. dit heb je vast sinds je jeugd niet meer gedaan.

(tekst gaat verder onder foto)

Coasterbaan

Na ons klim en coaster avontuur was het tijd om neer te strijken op het terras voor ons welverdiende natje en droogje. Een ding is zeker; dit is voor herhaling vatbaar! Als er dan toch één verbeterpunt is dan hoef ik daar niet lang over na te denken; volgende keer het hotel erbij boeken.  Na een dagje intensief sporten lokt de auto niet en roepen er drie kinderen of we nog even de sneeuw in gaan.

Het was een pracht avontuur.

Ron

Een gedeelte van het klimparcours