Archief van
Tag: Snowworld

Hotel SnowWorld, wintersport in eigen land

Hotel SnowWorld, wintersport in eigen land

Ruim een jaar terug was ik met mijn koude maatje “Barbara” in Zwitserland. Drie weken ervoor lag ik nog op de IC maar het eerste wat ik destijds na terugkomst uit het ziekenhuis besloot was om de Glestjer in Zermatt (Zwitserland) op te gaan. Voor mijzelf een teken dat ik er weer “was”.  Ondertussen is een bezoekje aan de Glestjer voor mij een paar keer per jaar verplichte kost geworden. Weten dat ik er nog ben en het boarden onder die omstandigheden nog kan is voor mij misschien wel het meest intense gevoel van leven. Om Barbara een koude maatje te noemen klinkt in eerste instantie wat oneerbiedig maar het is onze oorspronkelijke binding. Beide aangetrouwd en dus de “koude kant van de familie”. Het bleek een pracht basis om een intense vriendschap uit te laten ontstaan.

Om dit jaar samen een hele week naar Zermatt te gaan bleek helaas voor Barbara planningstechnisch niet mogelijk maar een nieuw idee bleek al snel geboren; samen een weekendje genieten van het wintergevoel in SnowWorld en overnachten in het bijbehorende viersterren hotel.  De realiteit is natuurlijk dat het met onze aanwezigheid eigenlijk een zes sterren hotel is, maar dat geheel terzijde. Met een Fiatje 500 volgeladen (snowboard, ski’s en bijbehorende kleding) overviel ons bij vertrek al het gevoel of dat we ver weg op wintersport zouden gaan. Een hele foute schlager CD van KLUBBB3 maakte onze vakantiestemming in de auto compleet.

Na slechts twee uurtjes rijden hadden we onze wintersportbestemming bereikt “the Dutch Mountains of Landgraaf”. Het hotel ligt pal naast de piste van SnowWorld, heerlijk rustig tussen de prachtige Limburgse heuvels. Na een vriendelijke incheck parkeerden we onze auto vlak voor de hotelingang en brachten we onze spullen naar de kamer. Wij hadden kamertype “comfort” geboekt, zeer ruim voor twee personen en een prachtige winterse styling. Ik denk dat de foto boekdelen spreekt. De kamer is van alle gemakken voorzien, maar de eerlijkheid gebied te zeggen dat we er geen gebruik van hebben gemaakt (behalve natuurlijk wel van de comfortabele boxsprings en mooie badkamer). Wij kwamen voor een paar dagen piste plezier, lekker eten en vooral veel lol samen (en die drie ingrediënten zijn goed vertegenwoordigd in deze witte wereld) .

Nadat we ons op de kamer omgekleed hebben in onze wintersport outfit (op de piste is het -6) hebben we het echte wintersport gevoel te pakken. Wat een luxe om zo vanuit je hotel met je snowboard onder je arm naar de piste te lopen. De pistes zijn buiten het winterseizoen heerlijk rustig en de stoeltjeslift brengt ons op comfortabele wijze naar de top van onze “Berg”. De rustige pistes geven Barbara de kans om haar techniek verder te oefenen en zelf leef ik mij in volle vaart uit over de brede en lange baan. Tussendoor stoppen we even om een gezonde sportmaaltijd te bestellen “Quinoa salades” waarna we vervolgens weer snel de skibaan op gaan. Nadat de pistes om 23:00 uur sluiten werd het hoog tijd om onze keeltjes en stembanden nog even goed te smeren in de après ski bar, gelukkig zijn er geen ramen gesneuveld ten gevolge van ons heerlijke mee blèren op de après-ski hits. Moe maar voldaan druipen we na verloop van tijd af richting onze comfortabele bedden.

Na een zeer kort nachtje wordt ik met een kopje koffie op bed gewekt, dankbaarheid valt mij ten deel. Wanneer de koffie op is kleden we ons aan en genieten we van het zeer uitgebreid ontbijtbuffet (vele soorten muesli, kazen, vleeswaren, zalm, eieren, vers fruit, zoet beleg, vele broodsoorten etc.) waarbij we ons in een heerlijk Zwitsers chalet wanen.

Als eersten gaan we na het ontbijt de net geprepareerde pistes op en genieten we nog een volle dag van de sneeuw met een regelmatige tussenstop voor een lekkere versnapering. Met een grote glimlach en een hoofd vol nieuw gecreëerde herinneringen pakken we aan het einde van de dag de auto terug naar Amersfoort. Wat ons betreft bleek een weekendje Hotel SnowWorld een reuze sportief, gezellig uitje en zeker voor herhaling vatbaar.

Het was een pracht weekend.

Barbara & Ron

 

* Deze blog is ook terug te vinden op de site van SnowWorld waar ik blogs voor verzorg, deze blog beschrijft zoals wij het ervaren hebben.

 

 

Klimpark Landgraaf, Apenkooi spelen

Klimpark Landgraaf, Apenkooi spelen

Apenkooien met de familie in klimpark Landgraaf

Enkele maanden terug was ik bij SnowWorld Landgraaf heerlijk aan het boarden. Na afloop van een dagje pisteplezier besefte ik mij, dat ik in al die jaren nog nooit een poging had gewaagd aan het naastgelegen Klimpark. Nu gebied de eerlijkheid mij, dat klimmen nu ook niet direct als eerste in mij opkomt. In het kader van nooit te oud om iets nieuws te proberen legde ik het idee voor aan mijn schoonzus en kon het plannen van een familie-uitje beginnen. Stiekem was ik ook wel benieuwd wie de grootste aap van de familie zou zijn.

Eindelijk was het dan zover, wij uit Amersfoort en de rest van de familie uit Brabant op weg naar Landgraaf. Filevrij en gezellig mee blèrend in de auto met de muziek (met een gezonde knoop in onze buik van de toch wel licht aanwezige spanning hadden we “Mieke Telkamp” met “Waarheen Waarvoor”  vast op de i-pad opgezocht, voor degene die dit niet kent… het uitvaart nummer bij uitstek).

Aangekomen in Landgraaf gaan we eerst met zijn allen in de bistro van een stevige lunch genieten. Hier gebeurde in mijn ogen toch wel wat vreemds, de volwassenen aan de vlaai (waarschijnlijk zagen wij het als ons afscheidsmaal) en de kinderen verstandig aan een broodje gezond (hierbij moet misschien vermeldt worden dat één neefje en nichtje beide de sportklas op school doen).

Na de lunch lopen we met ons klimteam naar het Klimpark. Voor een ieder die niet mee wilt of kan klimmen, is er een prachtig buitenterras bij SnowWorld Landgraaf. Vanaf het terras kunnen de klimmers bekeken worden, ideaal voor opa’s en oma’s die graag foto’s willen maken van de klimmende kleinkinderen. Bij het Klimpark krijgen we van de vriendelijke medewerker een heldere uitleg. Het parcours is middels duidelijk aangegeven kleurroutes opgedeeld in zwaarteniveaus, waarbij je zelfs gedurende het parcours eenvoudig van route kunt wisselen zonder dat je je zekering aan de safetyline hoeft los te maken, een veilig en vernuftig systeem! Mocht je de routes te lang, te zwaar of te eng vinden dan kun je ook eenvoudig het parcours via een oranje route verlaten. Wanneer we het parcours opgaan wordt door de medewerker nog een laatste maal gecontroleerd of onze veiligheidsvoorzieningen goed vast zitten.

(tekst gaat verder onder foto)

klimmen in het web

Ondanks dat niet iedereen de zelfde route kiest blijven we als team toch dicht bijeen. Vaak klim je boven of onder elkaar waardoor je op moeilijke momenten in het parcours tips kunt geven hoe een hindernis te nemen, maar ook een aanmoedigend woordje bleek bij een aantal klimstukken hard nodig.  Ik was de voorloper van onze groep en had daarbij de eer om alle hindernissen als eerste te mogen nemen, of ik daar altijd even gelukkig van werd valt nog te bezien. Na een paar obstakels in het parcours goed genomen te hebben, kwam ik op acht meter hoogte aan bij misschien wel de grootse confrontatie met mijzelf. Twee ongelijk gelegde balken staken recht voor mij uit naar een volgend plateau. Dit obstakel riep vooral bij mij het gevoel op dat er wat ontbrak; een boventouw.  Maar goed, na een paar minuten kijken was het mij toch echt helder dat het idee was dat ik over deze wiebelbalken naar de overkant moest lopen. Eerst de ene balk aflopen die aan het vertrekplateau vast zit en daarna overstappen op een op ongelijke hoogte liggende balk, welke vast zit aan het volgende tussenplateau. Voor je gevoel onmogelijk om hier naar de overkant te komen zonder dat er iets boven je is waar je je aan vast kunt houden (dit stuk parcours lijkt op koorddansen maar dan zonder een evenwichtsstok). Met trillende spieren bereikte ik tot mijn eigen verbazing de overkant, waarschijnlijk gaat geen mens ooit meer geloven dat ik last van hoogtevrees heb, maar wat een overwinning op mijzelf. Terwijl ik het parcours volg zie ik mijn oudste nichtje op een paar wiebelende tonnetjes balanceren, een grote glimlach op haar gezicht maakt mij in één tel duidelijk dat ze het prima naar haar zin heeft. Tegen het einde van de klimtocht zie ik eindelijk mijn vertrouwde snowboard ,een zucht van verlichting gaat door mij heen. Het snowboard blijkt gespannen te zitten tussen twee losse kabels. Het idee lijkt zo simpel; stap vanaf het tussenplateau op het board en glijdt al boardend naar het volgende plateau. Als je naar beneden kijkt is het vooral diep en heb je boven je niets om je aan vast te houden, gelukkig zit je goed gezekerd aan de safetyline vast. Wat mij betreft was dit stukje parcours snowboarden versie 2.0.

Moe maar voldaan sloot ik het klimparcours af en was blij te zien dat ons klimteam een echte apenfamilie bleek te zijn.

Tijdens de klimtocht suisden met regelmaat de Alpine Coasters onder ons langs op de rodelbaan. Ondanks dat we naar Landgraaf gekomen waren voor het klimmen, besloten we na het klimmen nog even tickets te gaan halen om ook een ritje op de coaster te kunnen doen.  Na het intensieve klimmen was het een echt “zen” momentje om al relaxed zittend in de coaster naar de top van de heuvel getrokken te worden. Bovenaan de heuvel startte de laatste adrenaline rush van de dag. Met snelheden tot 45 km per uur, suisden we kriskras door het klimpark naar beneden waarbij zelfs een bocht van 360 graden niet ontbrak. Mijn persoonlijke tip; ga lekker met een volwassen samen in een coaster cart, dolle pret !…. dit heb je vast sinds je jeugd niet meer gedaan.

(tekst gaat verder onder foto)

Coasterbaan

Na ons klim en coaster avontuur was het tijd om neer te strijken op het terras voor ons welverdiende natje en droogje. Een ding is zeker; dit is voor herhaling vatbaar! Als er dan toch één verbeterpunt is dan hoef ik daar niet lang over na te denken; volgende keer het hotel erbij boeken.  Na een dagje intensief sporten lokt de auto niet en roepen er drie kinderen of we nog even de sneeuw in gaan.

Het was een pracht avontuur.

Ron

Een gedeelte van het klimparcours
All you need is love, and a lot of snow

All you need is love, and a lot of snow

De afgelopen weken glibberde half Nederland met de auto over de snelweg met vele glijpartijen tot gevolg. Zelf bleef ik als een van de weinigen trouw aan mijn fiets maar kreeg voorzichtig het idee dat ik er misschien maar beter, net als vroeger, zijwieltjes aan kon monteren.

Zo vervelend als glijden over de weg is, zo heerlijk is glijden over de sneeuw. Gelukkig heb ik vele vrienden en vriendinnen om mij heen die net als ik last hebben van het sneeuwvirus. (schijnt ongeneeslijk te zijn). Daar ik sneeuwmaatje “Mister X”  (sorry, niet iedereen ziet zijn naam graag terug in een blog) al even niet meer gezien heb spreken we af om samen de zaterdagavond naar Zoetermeer te gaan.

Aangekomen bij SnowWorld wacht ons een heerlijk avondje in de sneeuw. Voordat we inchecken nemen we eerst een glijdend gebaksbuffet (zie foto),daarna regelt mijn maatje snel zijn ski’s bij de verhuur balie. Na ons in een warme, winterse outfit gestoken te hebben gaan we de baan op. Piste 3 was recentelijk al verlengd maar heeft het er ondertussen nog een super groot pluspunt bij gekregen; de Skybar. Deze bar bevindt zich helemaal boven aan piste 3, waardoor je door de glaswanden kunt genieten van een schitterend vergezicht over de polders om Zoetermeer heen. ’S Avonds is de bar echt schitterend verlicht.

Niet geheel onbelangrijk is natuurlijk ook dat je er je dagelijkse portie fruit kunt krijgen. Ik heb uit betrouwbare bron vernomen dat er voor één glas Glühwein 300 gram druiven nodig zijn, dus voor de zekerheid neem ik er twee zodat ik zeker weet dat ik aan fruit norm van het “Nederlandse Voedingscentrum” voldoe. (Alhoewel er wel iets in mijn achterhoofd knaagt of ik de norm juist interpreteer, misschien moet ik voor de zekerheid ook maar een apfelstrüdel nemen voor de variatie).

Terwijl we de avond afwisselend op de piste en in de bar doorbrengen belanden we in een “goede voornemens” gesprek voor 2017.  Naast het voornemen om meer Glühwein te drinken (we blijven namelijk twijfelen of we genoeg fruit binnen krijgen) moet mijn serieuze helft eigenlijk bekennen dat ik geen goed voornemen heb maar 2017 begonnen ben vol dankbaarheid.  Dankbaar voor de liefde die ik in mijn gezin mag ontvangen en van vrienden en vriendinnen om mij heen. In 2016 was ik 12 ½ jaar getrouwd en als ik dan een voornemen mag hebben is het dat mijn huwelijk nog heel lang mag duren. Terwijl we gezellig zitten te babbelen attendeer ik vrijgezelle “Mister x” op een leuke single dame uit mijn kennissenkring. De optie voor een “bind date”is al snel geboren.

Na een avondje vol wintersportplezier, droge humor en een serieus gesprek meld ik mij nog even snel bij de receptie van SnowWorld.  Bij binnenkomst zag ik het “Valentijn arrangement” al; een heerlijke winterse combinatie van sneeuwplezier en lekker eten (fondue naar keuze en vooral veel chocolade).  Ik boek het arrangement voor twee personen en zet na thuiskomst een groot hart op de keukenkalender bij de betreffende datum. Twee stralende ogen kijken mij verwachtingsvol aan.

Uit mijn mond volgt slechts de volgende tekst;

All you need is love and a lot of snow.

(and glühwein but don’t try this at home)

Als fanatiek boarder houd ik mijn conditie op peil bij SnowWorld. Mijn blogs voor SnowWorld kun je zowel hier lezen als op de site van SnowWorld.

I’m dreaming of a white christmas

I’m dreaming of a white christmas

Voorzichtig komt de beugel omlaag en begint de rit door de kou omhoog. Naast mij zitten drie giebelende meiden waarvan al snel duidelijk wordt dat het hun eerste keer is dat ze de stoeltjeslift pakken. De ski’s zwieren onhandig heen en weer voordat ze hun plaatsen op de beugels hebben gevonden.  Nog geen 100 meter verder komt er een heerlijke koude bries opzetten en ben ik blij dat ik mijn helm op mijn kale biljartbal koppie gezet heb.

De dames hebben duidelijk niet bedacht dat min 5 graad Celsius echt fris is dus dat een muts op zijn minst wel slim geweest was. (maar een helm wel zo veilig, de piste is lang dus de vaart naar beneden kan hard oplopen). Terwijl ik een flashback krijg naar mijn eerste keer stoeltjeslift (en dan met name de uitstap, languit met snowboard en al op mijn snufferd) bedenk ik mij dat het dadelijk bij het uitstappen van de lift waarschijnlijk mis gaat als zij en ik besluiten de zelfde baan te pakken. Lang tijd om na te denken heb ik niet want in rap tempo hebben we de honderden meters afgelegd dus besluit ik snel vaart te maken bij de afstap en naar rechts te glijden.

Achter mij hoor ik een hoop gegiebel en ja hoor de jongedame in het midden ligt languit. Maar stiekem is dit het echte wintersport: één keertje vallen en gewoon weer opstaan.

Honderden meters sneeuw vliegen in volle vaart onder mij door en de heerlijke vrieskou doet mijn wangen gloeien. In de verte zie ik een après-ski hut opduiken met een naaldbos eromheen. Bij het gezellige chaletje besluit ik vol op de rem te gaan en eerst maar eens te genieten van een warme chocomelk met slagroom. Terwijl ik binnen bij de kerstboom zit te genieten van de chocomelk hoor ik “Bing Crosby” “I am dreaming of a white Christmas zingen”.  Het lied voert mij in gedachten naar lang vervlogen tijden toen het als klein kind leek alsof het met kerst altijd wit was. Verlangt tegenwoordig niet iedereen naar een witte kerst? Het versterkt dat warme knusse gevoel van samenzijn.

Wat een zaligheid om te beseffen dat je sommige dromen gewoon waar kan maken. Voordat ik uitcheck bij SnowWorld Landgraaf reserveer ik vast een kerstbrunch arrangement voor mij en mijn geliefde. Eén ding is zeker, voor ons een échte witte dag in de kerstvakantie.

Terug rijdend naar Amersfoort voel ik mij voldaan, voor mijn gevoel de afgelopen maanden voldoende getraind en aan mijn conditie gewerkt om goed voorbereid te zijn voor mijn gletsjer avontuur in Zermatt ( Zwitserland ). En niet alleen ik ben aan het trainen gegaan, ook mijn schoonzus en zwager zijn een dagje naar SnowWorld geweest waar mijn zwager voor zijn 52e jaar een les skiën kreeg. Ook hij heeft het wintersport virus te pakken. ( zie foto )

Volgens mij belooft het voor velen een witte kerst te worden.

Mijn volgende blog zal vanaf de gletsjer komen, heerlijk min 20 graden Celsius. Dat is het voordeel van de tijd nemen om in Nederland vast goed te oefenen en les te nemen; des te meer kun je op je vakantie bestemming genieten.

Als fanatiek boarder houd ik mijn conditie op peil bij SnowWorld. Mijn blogs voor SnowWorld kun je zowel hier lezen als op de site van SnowWorld.

Pakjesavond!

Pakjesavond!

Terwijl de winter voorzichtig haar intrede doet betrap ik mijzelf erop dat het aan alle kanten kriebelt. Er begint zich een haast jaarlijks terugkerend ritueel in mijn lichaam en geest af te spelen. Dagelijks kijk ik naar de sneeuwhoogtes bij mijn favoriete skigebieden en tel ik de dagen af tot mijn eerste wintersportvakantie voor dit seizoen. Daar waar ik vorige winter nog op de zaterdag RTL Snowmagazine keek is daar nu het heerlijke programma ‘Off Piste” voor in de plaats gekomen. Een programma vol praktische tips en heerlijke sfeerbeelden om vast in de stemming te komen. Veel verder dan dit programma en het alom bekende “ik vertrek” komt mijn tv voorkeur niet. (oké ik kan ook volop genieten van alle reclames waarin chocolade voorkomt).

Bij de winter hoort natuurlijk Sinterklaas! Op een maandagochtend vond ik een gesmolten chocoladeletter in mijn laars (iets te dicht bij de kachel geplaatst). Het toverde een grote glimlach op mijn gezicht.

Al jaren terug ben ik bij de meesten dierbaren gestart met het geven van belevenissen voor de Sinterklaas (maar ook voor kerst en verjaardagen). Voordeel van belevenissen is vaak dat het herinneringen voor het leven zijn terwijl je bij tastbare dingen na een week vaak al niet meer weet wat je ook al weer precies van wie gehad hebt. Zo heb ik een paar jaar terug een heerlijk december avondje (nee niet op 5 december want dat is de avond voor de kids) gehad met mijn broer in Zoetermeer, onvergetelijke combi van ski, gezellig eten en natuurlijk de apres-ski bar. Een half jaar later hebben we daar nog een super skydive aan vastgeplakt om vooral niet toe te geven dat we de 40 gepasseerd waren.

Voor de Sinterklaas ben ik nu al druk met het verzamelen van belevenissen voor het komend jaar. De realiteit is het geeft drie maal pret; het uitzoeken,  de verrassing op de avond zelf en dan de belevenis. De eerste cadeaus van de Sint zijn al door de schoorsteen gevallen (gelukkig stond onze haard niet aan) ; concerttickets voor Kensington, concerttickets M Pokora (Franse zanger) in Strassbourg (met overnachting erbij) en een heerlijk dagje SnowWorld met afsluitend kaasfondue in het gezellige restaurant (p.s. je kunt bij SnowWorld ook cadeaubonnen kopen voor als je zelf geen leuke tegoedbon kunt maken).

Ter inspiratie vast een gedicht voor bij de SnowWorld bon (die van mij gaat naar iemand die nog niet op de piste durft);

Al jaren probeer ik je te overtuigen,
Het liefste zou ik je met de mattenklopper over de knie buigen

Wanneer ga je nu eens mee in de sneeuw?
Ik wacht nu al meer dan een eeuw.

SnowWorld zit vol wintersportplezieren:
Sneeuw, apfelstrudel, après-ski en een dagje vakantie vieren.

Voor jou heb ik een uurtje een skilerares,
Dat bespaart je vast heel veel stress.
Liefs,
Sint

Als fanatiek boarder houd ik mijn conditie op peil bij SnowWorld. Mijn blogs voor SnowWorld kun je zowel hier lezen als op de site van SnowWorld.

Piste 3 SnowWorld Zoetermeer; Ganz toll!!

Piste 3 SnowWorld Zoetermeer; Ganz toll!!

Over een paar weken begint mijn wintersportvakantie dus hoog tijd om vast aan de vaardigheden en conditie te gaan werken. Wat mij betreft is er geen betere manier om even goed te gaan oefenen dan op de met trots aangekondigde nieuwe piste 3 in Zoetermeer. De steilste indoor afdaling van Europa.

Vroeg in de ochtend vertrek ik tezamen met mijn vriendin Wanda (om het verhaal maar helder te houden…alleen liefde op de latten) naar Zoetermeer. Zonder file (daar had bij mij een alarmbelletje moeten gaan rinkelen) zijn we in een uurtje op de plaats van bestemming. Aangekomen bij Zoetermeer was het schrikken…. Wat druk! Shit herfstvakantie, even vergeten. (in gedachten zag ik al een uitpuilende piste en rijen bij de liften) maar parkeerruimte genoeg dus even naar de zijkant gereden, het parkeerterrein langs de verlengde piste 3. Door de voorruit van de auto zie ik het ontzagwekkende bouwwerk waar de piste op ligt. Dit belooft een spectaculaire afdaling te gaan worden!

Ondanks de enorme drukte op de parkeerplaats hadden we dankzij de snelle dames bij de receptie zo onze kaarten. En tja dan is er iets wat ik zelf altijd het toppunt van grappig vind; omkleden bij SnowWorld! Terwijl er prima kleedkamers zijn heeft een groot deel van de bezoekers de gewoonte zich om te kleden bij het kluisjes gedeelte. Eigenlijk merk je stiekem hier al iets typisch van het SnowWorld gevoel, de liefde voor de sneeuw maakt één. Dus ook wij schuiven gezellig bij de banken aan en kleden ons snel om en gaan vervolgens de piste op.

Wanda meldt zich op de latten bij haar skilerares. Ze gaat onder andere de beroemde pizzapunt oefenen, maar wat mij betreft is er maar één goede pizzapunt en die gaat door de maag. Maar eerlijk is eerlijk; ik ben wel heel blij dat ze een uurtje les geboekt heeft om de basis beginselen van het skiën onder de knie te krijgen.

Zelf dan eindelijk naar piste 3… verbazing valt mij ten deel. Weg mega drukte van het parkeerterrein. Gelijk ontdek ik alvast een groot voordeel van de verlengde piste; doordat de piste zoveel groter geworden is zijn alle skiërs en boarders veel meer over de piste verdeeld en heb je gewoon volop de ruimte. Beide liften draaien en ook daar geen rij. Dus hop op het board aanhaken in de lift en naar boven. Doordat er drie jongens continu bezig zijn met het bijhouden van de sleepliftbaan glijd je soepel naar boven zonder op je snufferd te gaan (ijsstukken ontbreken en de baan volgt een goed spoor).

Boven aangekomen weet ik eigenlijk even niet waar ik kijken moet; naar de enorme diepte van de baan (wow, dit is echt een rode piste!) of het geweldige uitzicht naar buiten door de enorme glazen wand (een klein bordje meldt dat hier op het hoogste punt van de baan een bar komt, gave locatie!).

En dan blijft er nog maar één ding over; board vast en glijden maar. Wat een piste! Keer op keer de lift in en je uren één voelen met de sneeuw en het échte wintersportgevoel. Doordat de piste zowel steil is als breed geeft hij continu vertier. Ik kies de ene keer voor de volle vaart recht naar beneden, dan weer voor lekker zigzaggen en dan als er voldoende ruimte is ook voor gewoon lekker tricks op het board. Terwijl ik bij afdaling nummer zoveel ineens de après-ski hit van vorig seizen door de speakers hoor (Helene Fischer “Atemlos durch die Nacht”. Google maar even gegarandeerd wintersport vakantie gevoel!!) waan ik mij stiekem op de pistes in Oostenrijk.

Na een paar uur sluiten Wanda en ik af in het restaurant, zeer verantwoord natuurlijk; een heerlijk stuk vlaai. Perfect eten na het sporten! Bron van calcium en eiwitten voor direct spierherstel (dit zit namelijk in de slagroom). Onder het genot van het stukje taart maken we al plannen voor de volgende keer. Wanda heeft de smaak te pakken en gaat volgende maand nog een lesje boeken. Zelf kan ik maar één conclusie trekken;

Piste 3 op zijn Duits; Ganz toll! bis zum nächsten Mal!

Als fanatiek boarder houd ik mijn conditie op peil bij SnowWorld. Mijn blogs voor SnowWorld kun je zowel hier lezen als op de site van SnowWorld.